Hammer
— Patish
instalacja, 2020

W tej opartej na performansie pracy wideo, puls mojego serca aktywuje proces rozbiórki, w którym zbudowana przeze mnie struktura przypominająca dom, złożona z czterech ceglanych ścian, zapada się w siebie. Struktura ulega procesowi transformacji, funkcjonując jako część „oddychającego” i „pulsującego” autonomicznego i autodestrukcyjnego systemu. Moje bicie serca wysyła swoje sygnały elektryczne do 45 materiałów wybuchowych umieszczonych w cegłach murów, które niszczą strukturę. Co 7 uderzeń serca podkładany jest jeden ładunek wybuchowy. Im bardziej potrafię zachować spokój w obliczu sytuacji, tym wolniej konstrukcja będzie ulegać zniszczeniu. Jeśli moje tętno przyspieszy, to wszystko gwałtownie się zawali. Koniec jest nieuchronny, bez względu na wszystko.

Sharon Azagi (IL)

Pracuję z różnymi mediami, łącząc sztukę wideo, rzeźbę, robotykę, oprogramowanie i prace dźwiękowe w sposób, który eksponuje ich spekulatywną naturę. Inspiracje czerpię ze świata cyberprzestrzeni, science fiction i technologii, łącząc maszynę i ciało z sensoryczną ekspozycją naznaczoną rytualnymi cechami. Poruszam kwestie wieczności i upadku, życia i śmierci, a także egzystencjalne pytania o paranoję i pożądanie. Pracuję w przestrzeni cybernetycznej i fizycznej niemal jednocześnie, gdzie ciało, często moje własne, pełni centralną funkcję. Systemy, które buduję, mają potencjał wiecznego życia, ponieważ starają się funkcjonować same z siebie i dla siebie, bez jakiejkolwiek pomocy człowieka.

Powiększ
Zmniejsz